Profesjonalne udawanie, że wiem, co robię.

 

Są takie dni,

 kiedy budzę się z ambitnym planem ogarnięcia życia…

 a potem życie patrzy na mnie z miną: „serio?”

. I wtedy zaczyna się mój ulubiony sport 

— profesjonalne udawanie, że wiem, co robię.

Najpierw kawa. Kawa to fundament. 

Jak tylko ją postawię obok siebie, od razu wyglądam na osobę, która ma plan.

 Nawet jeśli jedynym planem jest „nie przewrócić się o własne myśli”. 

Potem otwieram komputer, klikam kilka zakładek, robię mądrą minę i już 

— pełna powaga, pełna koncentracja. 

W środku oczywiście chaos, ale na zewnątrz?

 Elegancja i spokój.

Najlepsze jest to, że to działa. 

Dopóki nikt nie zapyta: „A co właściwie robisz?”.

 Wtedy mój wewnętrzny system operacyjny zaczyna szukać odpowiedzi, której nie ma w bazie danych. I nagle okazuje się, że jedyne, co mogę powiedzieć, to:

 „No… robię rzeczy”.

 Bardzo ważne rzeczy. Tak ważne, że sama jeszcze nie wiem jakie.

Ale wiesz co? 

W tym wszystkim jest coś pocieszającego.

 Bo chyba wszyscy czasem tak mamy 

— udajemy, improwizujemy, składamy dzień z kawałków energii i humoru.

 I jakoś to idzie.

A czasem nawet całkiem nieźle.

Więc dziś oficjalnie ogłaszam: 

udawanie, że wiem, co robię, jest pełnoprawną strategią przetrwania. 

Działa, jest tanie i nie wymaga aktualizacji systemu.

A jeśli do tego wszystkiego dołożymy odrobinę śmiechu 

— to już w ogóle jesteśmy nie do zatrzymania.