Dziś miałam misję:
ogarnąć coś, co na początku wyglądało jak prosta rzecz,
a po chwili okazało się…
no cóż, trochę mniej prosta.
Kod, Blogger, poprawki, próby, poprawki poprawek — klasyka.
I w tym całym zamieszaniu wydarzyło się coś,
co mogłoby spokojnie trafić do działu „zjawiska niewyjaśnione”.
Pół tabliczki czekolady zniknęło.
Po prostu.
Bez świadków.
Bez śladów.
Bez winnych.
Tylko ja, komputer i opakowanie, które udawało, że nic nie wie.
I wiesz co?
W pewnym momencie dotarło do mnie,
że ta czekolada nie zniknęła przypadkiem.
To był mały, słodki system ratunkowy,
który włącza się wtedy, kiedy człowiek próbuje ogarnąć coś,
co nagle zaczyna żyć własnym życiem.
Tak jak dzisiaj — kiedy walczyłam z kodem,
który miał swoje humory, a ja swoje.
I nagle, kiedy wszystko zaczęło działać,
a efekt wyszedł pięknie, spojrzałam na tę pustą połowę opakowania i pomyślałam:
„No trudno. To była inwestycja w spokój.”
Bo może właśnie tak wygląda codzienność:
trochę stresu,
trochę śmiechu,
trochę walki z rzeczami,
które powinny działać,
a czasem nie chcą.
A między tym wszystkim — małe, słodkie ratunki,
które pomagają nam przetrwać.
I może to jest najważniejsze:
pozwolić sobie na takie drobiazgi, które ratują dzień.
Nawet jeśli czasem znikają szybciej, niż zdążymy zauważyć.
A druga połowa tabliczki?
Tę można zjeść już nie ze stresu, tylko z czystej przyjemności.
Za dobrze wykonaną robotę.
Za to, że się nie poddałam.
Za to, że wyszło.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz